Nauczono Nas , że świat nam się przydarza. Wszystko co na zewnątrz nas ma na nas wpływ. Życia należy się bać, zmagać się z nim. Jesteśmy niewinną ofiarą życia. Zaprogramowano nas tak byśmy zapomnieli kim jesteśmy. Czy jesteśmy tego świadomi , czy nie jesteśmy stwórcami. Jako dzieci Boga, mamy w sobie atrybuty Stwórcy. Żyjemy z niezagojonymi, nie uzdrowionymi ranami z dzieciństwa. Coś co z perspektywy dorosłego może być nic nie znaczącym wydarzeniem dnia codziennego dla dziecka , w jego oczach może być traumą. Np. Dziecko , które dotychczas było oczkiem w głowy mamy z dnia na dzień zostaje starszym bratem lub siostrą. Coraz większa uwaga mamy skupia się na młodszym rodzeństwie. Starsze dziecko czuje się ” odrzucone” i nosi w sobie ranę odrzucenia. Dopóki nie uzdrowi tej rany w sobie, będzie doświadczało odrzucenia czy to w szkole przez rówieśników, czy to w dorosłym życiu przez przyjaciół , którzy z dnia na dzień przestają się odzywać bez wyraźnego powodu. W ten sposób wszechświat jak w lustrze odbija nam rany, które mamy w sobie. Można się o to wkurzać : tak to całe życie mam doświadczać ran z dzieciństwa ( utrwalamy w ten sposób ofiarę w sobie, wtedy nic z tym nie robimy i wciąż i wciąż cierpimy ) lub można wyciągnąć z tego wniosek, uznać za stopień do wzrostu i doświadczyć jak uzdrowiona w końcu rana w nas , wpływa na świat zewnętrzny. Jak nagle przestajemy doświadczać tej rany , a świat wydaję się piękniejszy i bardziej harmonijny. Oczywiście to tylko przykład jednej z ran. Takich ran zwykle każdy z nas ma w sobie kilka, w różnych konfiguracjach. Jeśli wciąż i wciąż obserwujesz w swoim życiu podobne zdarzenia, to przyczyny masz w sobie. Dopóki nie zmienisz przyczyn będziesz doświadczać podobnych okoliczności, często ze zwiększoną siłą bo gdy nie reagujesz na delikatne pukanie , Wszechświat zacznie dobijać się głośniej. Wszystko czego doświadczasz na zewnątrz siebie jest też w Tobie. Jeśli chcesz zmienić swoje życie to zacznij od zmian w Sobie, od zmian w Twojej świadomości, a Wszechświat z czasem odbiję ci milsze w doświadczaniu odbicie ciebie. Każda uzdrowiona trauma to mniej cierpienia w życiu. Więc warto stanąć do Siebie. Zajrzeć swoim ranom w oczy. W moim odczuciu uzdrowienie zadziewa się gdy przyjmujemy swoje emocje bez osądu, bez uciekania przed nimi. Nie ukrywaj swoich emocji i uczuć przed Sobą samym. Wyparcie , ucieczka w uzależnienia ( jakiekolwiek – to może być uzależnienie od alkoholu, ale można się uzależnić od telewizji, od jedzenia, a nawet od ćwiczeń fizycznych, jeśli są dla ciebie ucieczką od czucia emocji ), trzymanie swoich ran w podświadomości ( często możemy sobie nie zdawać sprawy że je mamy w sobie, gdyż wypierając trudne emocje równocześnie odcinając się od czucia, odcinamy się też od pamięci danego zdarzenia ) w ten sposób tylko przedłużamy swoje cierpienie. Więc uznaj Siebie w pełni, z wszystkim co w Tobie. Nie trać czasu na użalanie się nad sobą , czy na szukanie winnych bo to tylko utrwali w Tobie poczucie bycia ofiarą. Weź swoje życie w swoje ręce i przestań odwracać się od siebie samego. W ciele zapisaną masz każdą emocje, którą przeżyłeś a bojąc się ją czuć wyparłeś ją ze swojej świadomości. Odwróciłeś swoją uwagę od niej. Takie wypieranie emocji z czasem zamraża czucie czegokolwiek w nas. Może i nie czujemy ” bólu emocjonalnego „, ale nie czujemy też nic tak naprawdę. Nie uzdrowione emocje , z czasem zamieniają się w choroby ciała. Więc twoje zdrowie, twoje dobre samopoczucie, harmonia, pokój i szczęście jest w Twoich rękach. Czy odważysz się przyglądać Sobie samemu z empatią, troską i czułością, której być może zabrakło ci w Twoim życiu? Miej odwagę stanąć do Siebie 🙂 by odkryć , że pod spodem , pod tymi ranami wciąż jesteś CUDem
Obraz Sasin Tipchai z Pixabay
